logo
 
Witamy, Gość. Zaloguj się lub zarejestruj.

Zaloguj się podając nazwę użytkownika, hasło i długość sesji

Autor Wątek: Teoria nadistot  (Przeczytany 2577 razy)

0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

Offline Michał-Anioł

  • między niebem a piekłem
  • Moderator Globalny
  • Ekspert
  • *****
  • Wiadomości: 1338
  • Płeć: Mężczyzna
  • Nauka jest tworem mistycznym i irracjonalnym
    • Zobacz profil
    • Imaginarium
Teoria nadistot
« dnia: Wrzesień 30, 2011, 17:32:20 »
Teoria nadistot
Adam Wiśniewski-Snerg
(Jednolita teoria względności życia)


Aby wykluczyć ewentualne wątpliwości, podkreślam już na wstępie, że przedstawiona poniżej Jednolita Teoria Względności Życia jest całkowicie oryginalna: przy jej formułowaniu nie czerpałem wiadomości z żadnych innych publikacji na ten temat, ponieważ nic nie wiem o ich istnieniu. Wszystkich ciekawych, którzy by pytali o światowe autorytety z zamiarem dotarcia do samego źródła przedmiotowej wiedzy, pragnę w ten sposób zapewnić, że nie znam ani żadnych powag naukowych gotowych wspierać tę logiczną konstrukcję zbudowaną z faktów i argumentów, ani nie potrafię ocenić liczby jej zwolenników, gdyż teorię tę opracowałem samodzielnie, nie inspirowany przez nikogo. Dla mnie Nadistoty są faktem niewątpliwym.
Załóżmy teoretycznie, że na świecie pojawił się przybysz z przyszłości, ktoś zapoznany z jej osiągnięciami, kto nie nosi w kieszeni dyplomu pozorującego wiedzę, ale potrafi usunąć część ogarniającej nas tajemnicy. Z kim taki człowiek mógłby się porozumieć? Autentyczne pragnienie poznania okazują jedynie ludzie w wieku od pierwszego do siódmego roku życia. Ale to są dzieci. W grupie uczniów między siódmym i dwudziestym czwartym rokiem życia nasz przybysz również nie znajdzie wspólnego języka: ludzie miażdżeni trybami naukowego obrzydzania zatykają uszy na dźwięk słowa nauka. Powtarzam: naturalną reakcją inteligentnego umysłu na przymus jest niechęć do przyczyny, która go wywołuje.

Trzecią grupę mieszkańców Ziemi tworzy rzesza skończonych absolwentów. I nie chodzi mi o to, że taki absolwent niczego już nie pamięta: niechby wszystko zapomniał! Ale jest to niemożliwe. Absolwent łatwo zapomina wszystko, co przemocą kładł sobie do głowy w noc przed egzaminem. Nie może tylko usunąć ze swej pamięci strachu przed tym egzaminem, kiedy świadomość wypełniło mu widmo możliwości przekreślenia jego życiowych planów. Nawet po wielu latach w obecności takiego człowieka, gdy rozmowa dotyczy problemów nauki, nie wolno używać ścisłych terminów, gdyż słowa te - poprzez mechaniczne skojarzenia - wywołują w jego podświadomości przykry obraz nocy przed egzekucją.

Więc potencjalnych rozmówców przybysz z przyszłości musiałby szukać wśród uczonych aktywnych. A gdyby wiedział, że po wielkim Newtonie ostatnim prawdziwym uczonym, który się ujawnił był Einstein i, że od czasu kiedy przebrzmiały jego słowa wysiłki nauk powołanych do rozwiązania tajemnicy świata zmierzają w niewłaściwym kierunku? Rzecz prosta, chodzi tu tylko o badania podstawowe, gdyż w dziedzinie zastosowań praktycznych wiele zrobiono, by nasze życie uczynić wygodniejszym: kiedyś sami musieliśmy spacerować po słonecznych lasach i kąpać się nad brzegami ciepłych mórz; teraz - patrząc w ekrany telewizorów - możemy obserwować, jak robią to za nas inni.

Lecz dlaczego przybysz nie mógłby porozumieć się z uczonym? Ponieważ w rozmowie na tematy naukowe rozdzieliłaby ich bariera szacunku dla tradycji. I tak, gdyby przybysz spytał, co niezwykłego jest w człowieku, który każe siebie nazywać nadzwyczajnym, uczony odpowiedziałby, że przybyszowi brak ,,elementarnego wykształcenia'', bowiem na drabinie tytułów profesor nadzwyczajny stoi niżej od zwyczajnego. Więc mądrość uczonych polega na tym, by ,,nad'' czytać ,,pod'' - powiedziałoby biedne dziecko po przerobieniu zdania ,,Aela ema kaotea'', w którym chodzi tylko o to, że Ala ma kota.

Tak wkuwa uczeń objęty obowiązkiem poznania ,,tajemnicy'' uczonych, profesor zaś, świadom nieścisłości jaka tkwi już w tytule naukowym na okładce jego dzieła, będzie mówił o wieloletniej tradycji i potrzebie składania jej hołdu. Bo tylko kult tradycji wymaga, by nieaktualna teoria razem z głupstwem w tytule przechodziła z pokolenia na pokolenie.

Jednak czy tradycja ma coś wspólnego z nauką? Absolutnie nic! Cele ich są przeciwstawne: pierwsza wskazuje wstecz, a druga naprzód. Tradycja dąży do utrzymania nonsensów, zaś nauka zmierza do ich eliminacji i gorsze teorie zastępuje lepszymi, przy czym proces ten jest nieskończony. W mojej ,,teorii nadistot'' przedrostek ,,nad'' niczego nadzwyczajnego nie wyraża: Każda istota jest nadistotą dla organizmu stojącego niżej.

W teorii nadistot świadomość nie jest zjawiskiem, lecz żywym organizmem. Istota ta (raz nazywamy ją umysłem, kiedy indziej duszą) nie jest przejawem aktywności mózgu, jak mylnie sądzimy - jest odrębnym bytem, który egzystuje w ciele człowieka. Dlatego wierzę w możliwość oderwania umysłu od mózgu.

Teoria ewolucji sformułowana przez Darwina dotyczy życia na Ziemi od początku jej istnienia do czasów współczesnych. Moja teoria nadistot jest uogólnieniem tamtej: sięga daleko w przeszłość i w przyszłość oraz poza Ziemię. Wyraża ona ogólny pogląd na życie rozwijające się w czasie i w przestrzeni. A oto jej zarys:
Teoria Nadistot

W pozornym chaosie licznych form życia jakie występują na ziemi możemy wyodrębnić kolejne jego generacje i nadać im nazwy według specjalności naukowych, które się nimi zajmują. Oto zestawienie:

generacja   obejmuje
0. chemiczna   minerały
1. botaniczna   rośliny
2. zoologiczna   zwierzęta
3. psychologiczna   umysły
Przy drugim oraz trzecim szczeblu życia trzeba zaakcentować fakt, że pod łącznym określeniem ,,człowiek'' rozpoznajemy z łatwością dwie zasadniczo odrębne istoty. Jedną z nich (bez wątpienia niższą) jest organizm zwierzęcy w postaci ludzkiego ciała razem z jego mózgiem, toteż tę istotę zaliczymy do generacji zoologicznej, drugą jest umysł człowieka, który sklasyfikujemy w generacji psychologicznej. Za możliwością dokonania takiego podziału przemawia fakt, że życie duchowe da się odróżnić od fizjologicznego, przy czym świadomość człowieka jest niepodzielna w takim samym znaczeniu, w jakim niepodzielne jest jego ciało.

Przywołajmy do pomocy znane dziś powszechnie ustalenia nauki z ewolucją świata organicznego na czele i przyjrzyjmy się uważnie łańcuchowi generacji. Widzimy najpierw, że życie samoczynnie komplikuje się i doskonali: wyłania się z form niższych i przechodząc przez określone etapy rozwojowe - zmierza ku formom wyższym. Następnie - wobec braku ostrych granic działowych między kolejnymi generacjami (wszędzie znajdujemy ogniwa pośrednie) - stwierdzamy, że w przyrodzie mamy do czynienia z nieprzerwanym ciągiem form pośrednich, zaś nasza klasyfikacja akcentuje tylko ważniejsze etapy w nieustannym pochodzie życia.

Zauważmy jeszcze - co wyraźnie wskazuje wiedza zgromadzona przez biologię - że omawiany ciąg jest szeregiem ściśle powiązanych ze sobą producentów i konsumentów. Nie ma na świecie żadnego stworzenia, które egzystowałoby poza tym łańcuchem w całkowitej materialnej izolacji; przeciwnie - każda istota zajmuje w nim swoje określone miejsce: jest konsumentem materii zorganizowanej na szczeblu niższym lub własnym i zarazem producentem swego ciała, które - potencjalnie - staje się materiałem konsumpcyjnym dla istoty ze szczebla wyższego.

Są to prawdy dziś dla nas banalne, ale trzeba je powtórzyć w celu pełnego uzasadnienia końcowych wniosków:
1. Rośliny samożywne budują swe organizmy ze związków nieorganicznych, czyli opierają się na generacji chemicznej lub - gdy są pasożytami - na własnej.
2. Zwierzęta samożywne karmią się roślinami, więc opierają się na generacji botanicznej lub - kiedy są cudzożywne - na własnej.
3. Umysły samożywne egzystują na zwierzętach czerpiąc z nich energię, zatem opierają się na generacji zoologicznej lub - jeśli są cudzożywne... ... ale nie wyciągajmy przedwczesnych wniosków.

Zwróćmy przy okazji uwagę na fakt, że w naszym kontekście ,,konsumować'' nie znaczy ,,zabijać'' w każdym przypadku; czasem znaczy to żyć w symbiozie (brać coś i coś innego w zamian), kiedy indziej - ograniczać tylko przyrost naturalny jakiegoś gatunku. Człowiek zabiera kurom jajka, strzyże owce, doi krowy, podbiera miód pszczołom, zjada olbrzymie ilości owoców - ale nie inne przecież, tylko te eksploatowane przez niego gatunki roślin i zwierząt dominują liczebnie na Ziemi właśnie dzięki człowiekowi. Do powyższego dodamy jeszcze, że tak jak zwierzęta nie mogą opierać się bezpośrednio na generacji chemicznej omijając element łańcucha pokarmowego jakim są rośliny, tak samo umysły nie mogłyby istnieć na swym szczeblu rozwojowym, gdyby nie obecność organizmów zwierzęcych z dostatecznie rozwiniętymi mózgami, ponieważ umysły nie są w stanie egzystować bezpośrednio na roślinach.

Po ogólnym przeglądzie wszystkich znanych dzisiaj form życia stwierdzamy, że wśród wielu cech zmiennych oraz indywidualnych i ubocznych zdołaliśmy rozpoznać i podkreślić także cechy stałe, powszechne i główne atrybuty z życia obserwowanego we wszystkich jego kolejnych fazach na drabinie od chemicznej do psychologicznej generacji, włącznie ze skrajnymi. Powstał więc jednolity pogląd (a o to właśnie nauce zawsze chodzi) i na tej podstawie mamy prawo powiedzieć, że zbudowaliśmy TEORIĘ - ogólną teorię życia, której istotą jest względność poziomu tego życia na każdym etapie rozwojowym.

Każda istota zajmuje w niej swoje określone miejsce: jest konsumentem materii zorganizowanej na szczeblu o jeden stopień niższym lub własnym i zarazem jest producentem swojego ciała, które - potencjalnie - staje się źródłem energetycznym dla istoty ze szczebla o jeden stopień wyższego. Rośliny mogą budować swe organizmy ze związków nieorganicznych i są w stosunku do nich nadistotami. Zwierzęta są nadistotami roślin i żywią się nimi. Z kolei umysły czerpią energię z fizjologicznych procesów jakie zachodzą w naszych ciałach. Zatem umysły są nadistotami względem zwierząt.

Możemy teraz zwrócić uwagę na ważna zasadę obowiązującą w całym szeregu omawianych form życia: żadna istota nie postrzega bezpośrednio organizmu swej nadistoty.

Tak więc, minerały nie postrzegają roślin, te znów nie postrzegają zwierząt, które z kolei nie postrzegają umysłów ludzkich. Oczywiście, zwierzęta widzą nasze ciała, gdyż ciało człowieka należy do generacji zoologicznej. Lecz żadne zwierzę nie postrzega istoty z generacji psychologicznej, bowiem postrzegać umysł znaczy wejść do obcej świadomości i śledzić w niej przebieg wszystkich myśli. Trzeba tu jednak odróżnić osobę nadistoty od efektów jej działalności, które mogą być postrzegane przez istoty stojące na niższych szczeblach.
W podsumowaniu możemy stwierdzić:
1. Szereg generacji życia jest ciągły.
2. Każda istota opiera swój byt na przemianie materii zorganizowanej w generacji własnej lub o jeden stopień niższej w szeregu.
3. Żadna istota nie postrzega swej nadistoty.
4. Brak odpowiednich zmysłów pozwala każdej istocie sądzić, że jej generacja zajmuje najwyższe piętro w gmachu ewolucji.
5. Istota hodowana lub uprawiana może postrzegać efekty działalności swej nadistoty lub ponad-nadistoty, lecz nie odróżnia tych efektów od zjawisk, które zalicza do naturalnych.
Teoria nadistot pozwala na sformułowanie następujących wniosków:
Przyszłość życia jest znana w takim stopniu, w jakim jest znana jego przeszłość. Ewolucja świata organicznego - o czym dobrze wiemy - nie wypowiedziała jeszcze swego ostatniego zdania i nigdy zapewne nie wypowie go w postaci absolutnej i otwartej. Znajomość przeszłości życia na Ziemi upoważnia nas do stanowczego twierdzenia, że jego dalsze dzieje potoczą się według dokładnie tych samych - wielokrotnie już powtórzonych i spełnionych zasad. Tego przecież wymagają odkryte przez chemię organiczną, botanikę, zoologię i wreszcie psychologię - prawa naturalne, aby ilość życia przechodziła nieustannie w wyższą jego jakość.

Powstanie zatem generacja czwarta. Po niej wyłoni się piąta - również szeregowa - generacja życia, na której egzystować będzie mogła następna - już szósta z kolei. Nie mamy prawa sądzić, że na jakiejkolwiek z nich skończy się jednolity dotąd łańcuch życia - możemy tylko wyobrazić sobie, że kolejne, nie nazwane jeszcze ogniwo tego ciągu zamknie się wreszcie na generacji chemicznej tworząc doskonałą całość w postaci nieprzerwanego kręgu form życia, w którym ono - skierowane i przekazywane wciąż dalej - zakreśli swój nieskończony obieg.

Wróćmy jednak do punktu wyjścia - do naszej własnej sytuacji w świecie warunkujących się wzajemnie organizmów by podkreślić, że w łańcuchu istot nie ma miejsca na osobę Boga ostatecznego, gdyż doskonałość każdego stworzenia jest wyraźnie względna. Osobnicy piątej generacji będą dla nas ponad-nadistotami, zaś ci z generacji czwartej - naszymi nadistotami, analogicznie jak my sami jesteśmy nadistotami zwierząt i jak one z kolei są nadistotami roślin.

Czy naprawdę nic najzupełniej nie potrafimy już dzisiaj powiedzieć na temat istot z generacji czwartej? - Zastanówmy się najpierw dlaczego w miejsce zarysu naszej rzeczywistej Nadistoty wyobraźnia podsuwa nam uparcie alternatywę dwóch skrajnych i oczywiście fałszywych obrazów: albo zwierzęcą postać przybysza z innej planety z olbrzymim Mózgiem i - jak się wydaje - Umysłem, albo niekreślony wizerunek Boga doskonałego w samej nieskończoności.

Dzieje się tak dlatego, ponieważ nie mamy wcale zamiaru rozpoznać i oddzielić dwóch najzupełniej różnych organizmów: zwierzęcia i umysłu. Mózg jako jedna z wyspecjalizowanych części ciała (to gniazdo umysłu) w całości należy do zwierzęcia, a o tym, co się w nim dzieje mówi fizjologia. Psychologia zajmuje się drugim osobnikiem - żywym umysłem. Nauki te nie mają na razie wspólnego języka. Opisana wyżej postać przybysza z innej planety jest według ustalonej już klasyfikacji osobą z naszej własnej, psychologicznej generacji, tyle tylko, że bardziej zaawansowaną w rozwoju, który - nawiasem mówiąc - zmierza tam prosto ku pułapce gigantomanii ilościowej, opłakiwanej już nieraz przez ewolucję w jej dziejach wypełnionych tego rodzaju błędami.

Kiedy stajemy na fałszywym stanowisku, że umysł jest tylko zjawiskiem (układem prądów przepływających w mózgu), wtedy możliwość oderwania umysłu od mózgu, jako możliwość oderwania treści od formy staje się oczywiście całkowicie wykluczona. W takim przypadku dalszy rozwój człowieka widzieć możemy tylko w nieustannym geometrycznym wzroście jego mózgu, który w nieskończoność zajmował się będzie coraz to bardziej złożonymi działaniami na rzecz fizjologii swego ciała. Człowiek taki obarczony ciężarem tego ułomnego ciała, do którego prymitywnych potrzeb będzie musiał naginać całą rzeczywistość materialną, piętrzył wciąż będzie wokół siebie potężny gmach inżynierii i technologii.

Naszkicowana powyżej wizja wzrostu ilościowego urzeczywistniona już została w historii ewolucji dokładnie dwa razy, bowiem każdemu przejściu życia na wyższy stopień rozwoju towarzyszy zawsze potężna eksplozja ilościowa skierowana w ślepy korytarz zwielokrotnienia tego, co już osiągnięte. I tak najpierw - w czasie szczytu generacji botanicznej - ewolucja chciała znaleźć swój ideał w nieograniczonym wzroście roślin (skrzypy, paprocie i widłaki), następnie - w okresie dominacji zoologicznej - powtórzyła ten sam błąd na nowym etapie: chciała stworzyć doskonałość życia w postaci olbrzymich gór żywego mięsa (gady mezozoiczne). Wiemy dobrze, że potomkowie tamtych dwóch generacji są wymownymi dowodami żałosnych błędów ewolucji i widzimy jasno, że kolejna, wyższa jakość życia nie może się wyłonić z poprzedniej ilości na drodze nieograniczonego rozdymania mózgów.

Lecz kiedy zgodnie z prawdą uznamy, że umysł jest odrębnym organizmem (że jest faktycznym indywiduum ludzkim zdolnym do samodzielnego bytowania w w świecie według opisanych praw konsumpcyjnych), wówczas dostrzeżemy możliwość oderwania umysłu od ciała, a razem z nią wielką szansę dalszej egzystencji człowieka na zasadniczo wyższym etapie. Postawmy teraz pytanie: Co nas upoważnia do kategorycznego twierdzenia, że to my sami królujemy na Ziemi?

W takim przekonaniu utrzymuje nas jedynie nie uzasadniona pewność, że gdyby na Ziemi istnieli przedstawiciele generacji wyższych, czy to pochodzenia kosmicznego, czy też lokalnego, wtedy widzielibyśmy ich na własne oczy. (Nadistot pochodzenia ziemskiego nie możemy wykluczyć, gdyż ewolucja już dawno mogła nas wtrącić do jednego ze swych ślepych korytarzy rozwojowych razem ze wszystkimi gatunkami roślin i zwierząt współczesnych, które obok nas wegetują nieświadome faktu, że w wyścigu w ogóle przestały się liczyć). O fałszywości tego twierdzenia (zasady, że nie ma tego, czego nie widać) przekonuje nas na każdym kroku codzienne doświadczenie: wszak zwierzęta nie postrzegają umysłów, tak samo jak rośliny nie postrzegają zwierząt, ponieważ - bezpośrednio - żadna istota nie widzi swej nadistoty.

W powyższej zasadzie natura wyraziła celnie najogólniejszy swój zakaz: żadna istota nie postrzega tego, co ją znacznie przewyższa - co należy już do następnej generacji. Doskonałe potwierdzenie tej zasady znajdujemy w daremnych wysiłkach zmysłów naszych zwierzęcych ciał, które nie postrzegają bezpośrednio umysłów innych ludzi, chociażby uzbroiły się w skalpele i zaglądały do mózgów, aczkolwiek każdy umysł oddzielnie nie wątpi w swoje istnienie, gdyż o tym, że - tu i teraz - jest - zapewnia go świadomość.

Na marginesie wiedzy o tych generacjach, które mogą nas dziś hodować lub nawet uprawiać, gdyby były naszymi ponad-nadistotami, zaznaczmy, że wiedzieć i widzieć - to zupełnie co innego. Brak możliwości poznania bezpośredniego nie wyklucza znajomości faktycznego stanu rzeczy: wiedza może bardzo daleko wyprzedzać doświadczenie zmysłowe, co nauka wielokrotnie już udowodniła.

Wróćmy raz jeszcze do perspektywicznego obrazu przyszłości. Podobnie jak kiedyś liczne rośliny zrezygnowały ze swych stałych legowisk w generacji chemicznej i wolno przekształciły się w zdolne do samodzielnych ruchów zwierzęta, tak w czasie przyszłym liczne umysły zrezygnują ze stałych gniazd w generacji zoologicznej i stopniowo przekształcą się w zdolne do bardziej swobodnego działania Nadistoty. Zostawią one za sobą cały gmach naszej cywilizacji technicznej. Ale opuszczą ten gmach zapewne bez żadnego żalu. Życiu samemu bowiem nie zależy wcale na tej pozornie tylko niezbędnej do istnienia Konstrukcji z jakiej tak bardzo jesteśmy dziś dumni, jak drzewo czy koń mogłyby być dumne ze swej imponującej nam wewnętrznej inżynierii, technologii i komunikacji, gdyż życie chce znaleźć tylko najkrótszą drogę do szczęścia.

W teorii mojej nie ma nic z naiwnej wizji Raju malowanego przez religie lub futurologów, czasem bezkrytycznych optymistów. Nie wynika z niej również nic gorszego od międzygeneracyjnej walki o byt, trwającej już od zarania dziejów, a w szczególności nie wynika z niej żaden upadek życia ani jego degeneracja. Chociaż umysły swobodne żyć będą dłużej (obecnie giną w momencie śmierci naszych ciał, pozbawione naturalnego środowiska, a nie przystosowane do życia w nowym), choć na czwartym poziomie wyłonią się nowe możliwości poznania, wzrosną napięcia wszelkich doznań i spotęguje się jasność świadomości istnienia - szczęście jest względne: każde stworzenie na nowym poziomie borykać się będzie z kolejnymi, nieopanowanymi jeszcze problemami nowej rzeczywistości.

Nie można wykluczyć przypadku, że kiedyś - w dalekiej przeszłości - powstała już raz na Ziemi czwarta generacja życia. Gdyby jej przedstawiciele egzystowali teraz obok nas (równolegle z roślinami i zwierzętami), nie moglibyśmy ich zobaczyć ani odróżnić efektów ich działalności od zjawisk naturalnych.

Nie ma podstaw do twierdzenia, że życie rozwija się tylko na naszym globie: gdzie indziej ewolucja mogła wcześniej doprowadzić do powstania wyższych organizmów. Istoty z czwartej lub piątej generacji mogły już dawno przybyć na Ziemię, lecz nie podejmują one żadnej próby nawiązania kontaktu z nami, gdyż porozumienie między istotami, które należą do dwóch różnych generacji jest całkowicie niemożliwe.

Nic nas nie zmusza do przyjęcia wniosków wypływających z tej teorii: możemy przecież łatwo uznać, że człowiek współczesny przez kilka miliardów lat był ostatecznym celem wysiłków ewolucji ziemskiej i że jest on dziś we wszechświecie absolutnym kresem jej twórczych możliwości. Zgodnie z innym, antropocentrycznym punktem widzenia możemy też odrzucić wiedzę zgromadzoną przez biologów i założyć, że wszystkie gatunki jakie dziś spotykamy na Ziemi pojawiły się na niej w postaci gotowej, jako efekt jednorazowego aktu stworzenia.

Od wielu już lat liczne wypowiedzi uczonych i fantastów obracają się wokoło pytania: ,,Czy poza Ziemią istnieje życie rozumne?". Słysząc je mam ochotę spytać, skąd bezwzględna pewność, że na samej Ziemi istnieje to rozumne życie. Bo w tamtych wystąpieniach uderza mnie przekonanie, że ,,rozumne'' nie wymaga żadnych komentarzy. Czy w życiu Einsteina ,,zmarnowanym na prostowaniu krzywych i krzywieniu prostych'' kanibal żyjący współcześnie z nim lecz w warunkach pierwotnych, zauważyłby coś rozumnego? Czy w ogóle można mówić o rozumie jako wielkości bezwzględnej, już tu, na naszej Ziemi, gdzie rozumnymi nazywamy tych, którzy ledwie przekraczają nasz własny poziom, zaś innych, którzy nas znacznie przewyższają, mylilibyśmy łatwo z debilami, gdyby nie obecność łańcucha pośredniczących tłumaczy?

Pytać o istoty rozumne spoza Ziemi, to znaczy zastanawiać się, czy w bezmiarze czasu i przestrzeni wszechświata, wśród nieprzeliczonej liczby wszystkich form życia rozwijającego się na wielu poziomach, egzystują gdzieś takie akurat istoty, do których celnie moglibyśmy przyłożyć nasz średni szablon, naszą własną Miarę Rozumienia. Ja na to pytanie odpowiadam lakonicznym twierdzeniem: tak, one TEŻ są. Ale czy to w gruncie rzeczy najbardziej interesuje, jak u nich wygląda odpowiednik naszego telewizora lub samochodu? Nie sądzę. Mnie najbardziej pochłania zagadka życia rozwiniętego na całej jego skali, a zwłaszcza interesuje mnie tajemnica tych istot we wszechświecie, które nas znacznie przewyższają. Nie uważam przy tym, że w swych usiłowaniach naszkicowania przynajmniej zarysu tych zasadniczo wyższych istot jesteśmy całkowicie bezradni. Tam gdzie niepowodzenia wypływają z tradycji uporczywego wpatrywania się w niezmierną dal przestrzeni i czasu, sukces pojawia się przy próbie uważnej analizy tego, co się znajduje blisko, co nas otacza wokoło - tutaj i teraz.

Podobnie jak w innych dziedzinach tak i w mojej teorii jest bardzo dużo miejsca na wątpliwości, ale tam dopiero, gdzie od ogólnej pewności przechodzimy do szczegółów. Zarówno perspektywa przyszłości życia na Ziemi jak i jego współczesny obraz w kosmicznej dali stają się dla nas tym bardziej mgliste im śmielej odchodzimy od ostrości ogólnego zarysu życia w poszukiwaniu coraz bardziej drobiazgowych ustaleń.

Natura życia nie przedstawia się nam w jego marszu po schodach, lecz w jego stałym dążeniu do uzyskania i powiększenia przewagi nad każdym poprzednim etapem rozwojowym. Nie ma to oczywiście nic wspólnego z sytuacją człowieka wspinającego się w ciemności po stopniach schodów. Kiedy mówiłem o ogniwach łańcucha lub o szczeblach drabiny, używałem tych określeń w znaczeniu metaforycznym. Konstrukcje te zawodzą przy zestawieniu ich z modelem prawdziwej wspinaczki życia, które niczego nie musi się trzymać poza naturalnym nakazem nieustannego rozwoju. Łańcuch, drabina, czy wreszcie schody - to tylko obrazowe przenośnie przywołanie w celu naszkicowania prostej wersji poglądowej. Więc ktoś, kto by się ich kurczowo trzymał wskazując na ostatni szczebel przystawionej do muru strażackiej drabiny jako na wizualną możliwość ostatecznego kresu rozwojowego, łatwo znajdzie defekt, ale nie w mojej teorii, tylko w niedoskonałości tamtego modelu życia. Ciągła funkcja rosnąca zilustrowana krzywą wykładniczą znacznie lepiej oddaje sens omawianego tu postępu i rozwoju.

Ja zakładam tylko jedno (czego trudno doprawdy nie przyjąć), zakładam mianowicie, iż samo życie trwało będzie nadal. A to już najzupełniej wystarczy do wyrażenia pewności, że będzie się ono doskonaliło nieustannie, dopóki będzie trwało, gdyż do tego właśnie sprowadza się jego jedyny sens.

W astronomii przyjmujemy zasadę kosmologiczną, która głosi, że we wszechświecie nie ma ani wyróżnionego miejsca obserwacji ani wyróżnionego czasu obserwacji. Cały nasz dwudziesty wiek, to ledwie banalny przecinek w grubej księdze dziejów ewolucji życia. Ekspansją czasoprzestrzenną organizmów kierują podstawowe nakazy egzystencji, jakimi są zewnętrzne w stosunku do wszystkich istot żądania: utrzymać życie, przekazać je dalej, uzyskać przewagę, redukować błędy, mnożyć sukcesy, rozwijać możliwości, pogłębiać doznania i potęgować jasność świadomości istnienia. Czyż można lekceważyć owe trzy miliardy lat, w czasie których (gdy tylko idzie o zachowania tamtych podstawowych nakazów egzystencji) działo się na Ziemi dokładnie to samo, co się dziś dzieje na naszych oczach, i co musi dziać się jeszcze w dowolnie dalekiej przyszłości, jeżeli tylko - stojąc na stanowisku nauki - wykluczymy wizję fantastyczną? W każdym razie, teoria względności życia wprowadzająca łańcuch generacji na miejsce antropocentrycznych złudzeń Człowieka Współczesnego, który jawnie siebie samego koronuje na tronie ewolucji, jest pierwszą próbą racjonalnego spojrzenia na rzeczywistość życia.
Umysł jest dlatego odrębnym organizmem, ponieważ życie umysłowe da się wyraźnie oddzielić od życia fizjologicznego, przy czym ciało człowieka jest niepodzielne w takim samym stopniu, w jakim niepodzielna jest jego świadomość. Mózg (siedlisko umysłu) jest jedną z wyspecjalizowanych części ciała i w całości należy do zwierzęcia, a o tym, co się w nim dzieje, mówi fizjologia. Psychologia zajmuje się drugim organizmem - żywym umysłem. Nauki te nie mają na razie wspólnego języka. Ciało operuje przedmiotami, umysł - pojęciami.

Może paść pytanie, czym zamierzam wypełnić przepaść między ciałem a umysłem. Otóż przy zachowaniu właściwego odstępu - zawsze oddzielającego dwie sąsiednie generacje - pozostałą lukę między ciałem a umysłem wypełnię przekonaniem, że oba organizmy są układami energetycznymi. Patrząc na drugiego człowieka dostrzegamy w nim bezpośrednio jedynie pierwszy układ energetyczny w postaci organizmu fizjologicznego, drugi układ energetyczny - w postaci organizmu psychologicznego - postrzegamy tylko u siebie ,,od środka'' i fakt ten nazywamy świadomością.

Kiedy zgodnie z faktycznym stanem rzeczy uznamy, że umysł jest odrębnym organizmem (że jest rzeczywistym indywiduum ludzkim zdolnym do samodzielnego bytowania w świecie), wówczas dostrzeżemy możliwość oderwania umysłu od ciała, a razem z nią wielką szansę dalszej egzystencji człowieka na zasadniczo wyższym etapie rozwojowym.

Podobnie jak kiedyś liczne rośliny zrezygnowały ze swych stałych legowisk w generacji chemicznej i wolno przekształciły się w zdolne do samodzielnych ruchów zwierzęta, tak w czasie przyszłym, liczne umysły zrezygnują ze stałych gniazd w generacji zoologicznej i stopniowo przemienią się w zdolne do bardziej swobodnego działania nasze Nadistoty.
Obronę tej tezy przeprowadzę z wielką łatwością, jeśli tylko ustalimy, że jednak nasza wiedza o rzeczywistości nie jest aż tak beznadziejnie nikła, aby jej wyznaczyć miejsce na poziomie zerowym. Efektowną konstatacją, ,,wiem, że nic nie wiem'' możemy się łudzić jedynie z dala od ogromnej liczby doświadczeń, których dostarcza nam codzienne życie. Lecz już jakakolwiek działalność zapewnia nas o tym, że jednak wiemy znacznie więcej niż nic. A jeśli już cokolwiek wiemy na pewno, to w pierwszej kolejności wiemy, że ściany (wszystkie przedmioty martwe) podglądają nas tylko w żartach, gdyż one nie postrzegają nawet swych nadistot - roślin. Dalej mamy jeszcze pewność, że rośliny nie widzą zwierząt. Co do psa natomiast, to z cała pewnością również nie postrzega bezpośrednio organizmu swej rzeczywistej nadistoty, którą jest dla niego ludzki umysł. Postrzegać umysł - to znaczy śledzić same jego myśli, a to znów znaczy - wejść do obcej świadomości. Nie potrafi tego dokonać żadne zwierzę.

Powtarzam ogólną zasadę życia: na każdym szczeblu rozwojowym żadna istota nie postrzega bezpośrednio organizmu swej nadistoty. Lecz z twierdzenia tego wcale nie wynika, że istota nie postrzega efektów działalności swojej nadistoty. Osoba nadistoty a efekty jej działalności - to zupełnie co innego. Już roślina nie widząc samego człowieka, postrzega z łatwością część efektów jego działalności, gdy jest uprawiana w oszklonej cieplarni. Tam gdzie ciepło pochodzi z centralnego ogrzewania, światło z lamp, deszcz z rur wodociągowych, a wiatr z wentylatora, i gdzie nawet nawóz jest sztuczny, roślina rozwija się w stworzonych dla jej wegetacji warunkach, postrzegając ciepło i światło, deszcz i wiatr, przyswaja podsuwany jej nawóz (więc postrzega) i korzysta z różnych zabiegów pielęgnacyjnych przynajmniej w zakresie określonym przez swój niski poziom. W jeszcze większym zakresie efekty działalności swych nadistot postrzegają zwierzęta hodowane przez człowieka. Rzecz w tym jednak, że żadna istota nie rozróżnia efektów działalności swej nadistoty od zjawisk pierwotnie naturalnych. Stwierdzenie to jest treścią drugiej ogólnej zasady życia. Na każdym poziomie życia mamy więc taką samą sytuację. Istota nie widzi swej nadistoty i nie rozpoznaje efektów jej działalności wśród zjawisk, które uważa za naturalne.

Każda istota może zatem sądzić, że razem z innymi stworzeniami swej własnej generacji króluje już na najwyższym szczeblu życia i że wokół niej i dla niej obraca się wszystko, czego sięga jej doświadczenie zmysłowe. Pytam: co mamy przeciwko takiej wizji życia w całym wszechświecie? I sam odpowiadam: zasłonę dymną w postaci słów ,,wiemy, że nic nie wiemy'' puszczoną na dostatecznie ostry obraz rzeczywistości. To mamy z jednej strony. A z drugiej - fantazję o możliwości powszechnego porozumienia między wszystkimi organizmami powołanymi do życia przez ewolucję. Lecz jeśli dla uratowania poglądu antropocentrycznego przywołać musimy do pomocy bajkę, w której ściany patrzą na rośliny, rośliny nawiązują kontakt ze zwierzętami, a zwierzęta z kolei śledzą wszystkie nasze myśli, to dajemy tym jedynie wymowny obraz paniki w jaką wpada nasz antropocentryzm na wieść o pojawieniu się teorii względności życia. Ale nie ma czego się bać: teoria ta więcej nam daje niż zabiera. Odbiera nam złudzenie możliwości nawiązania kontaktu z naszymi nadistotami, gdziekolwiek one już są: na Ziemi!(?), czy gdzieś daleko w kosmosie. Daje zaś perspektywę nieskończonego rozwoju w czasie, nieustannego pochodu przez kolejne, coraz bardziej zawrotne piętra życia, słowem wizję przyszłości o jakiej dotąd nie mogliśmy myśleć.
Aby uniknąć nieporozumień zamieszczam omówienie pojęć jakimi się w teorii posługuję:

Każdy twór materialny jest stałą lub swobodną falą materii.

Stała fala materii - to ciało.

Swobodna fala materii - to fala elektromagnetyczna. Każde ciało emituję energię w postaci swobodnej fali materii kosztem określonych zmian.

Postrzegać - to znaczy absorbować energię w postaci swobodnej fali materii emitowanej przez dane źródło (określony zbiór fal stałych).

Przy olbrzymiej liczbie źródeł fal, które otaczają ciało człowieka, jego narządy zmysłowe zdolne są jedynie do przyjęcia znikomej ilości bodźców.

Pamięć jest zbiorem wielu elementarnych stabilnych fal.

Umysł (ja jestem, teraz i tutaj) jest tworem materialnym - złożonym (na drodze interferencji fal podstawowych z falami emitowanymi przez elementy pamięci) - jest ostateczną ich wypadkową.

Elementy pamięci oraz wywołane rezonansem składowe umysłu gasną lub zmieniają się w różnych okresach czasu. O identyczności danego umysłu stanowi wyłącznie ciągłość trwania jego fali. Całkowite wygaszenie tej fali jest równoważne z nieodwracalną śmiercią osobnika.

Między ciałem człowieka (druga generacja życia) a jego umysłem (trzecia generacja życia) istnieje sprzężenie zwrotne. Ośrodkiem pośredniczącym w wymianie bodźców, które biegną w obu kierunkach jest pamięć.

Myślenie jest jednoznaczne z operowaniem przez umysł zasobami pamięci. Umysł jest zdolny do operowanie zasobami pamięci, które nosi cechy myślenia abstrakcyjnego.

http://www.snerg.lh2.pl/teorie/teoria_nadistot.html
Wierzę w sens eksploracji i poznawania życia, kolekcjonowania wrażeń, wiedzy i doświadczeń. Tylko otwarty i swobodny umysł jest w stanie zrozumieć świat!
www.imaginarium.org.pl